Eerlijk gezegd: best veel. Zeker in het begin, maar ook als de honden groter zijn nog steeds. Niet omdat een Cobberdog de hele dag beziggehouden of vermaakt moet worden, maar omdat dit ras sterk op de mens gericht is. En dat is niet toevallig: juist die behoefte aan contact, samenwerking en nabijheid is een belangrijk onderdeel van waar de Australian Cobberdog op is gefokt. En daar zit voor ons ook een vanzelfsprekende verantwoordelijkheid. Een ras dat zo sterk op de mens is gericht, verdient het ook om bij zijn mensen te zijn. We vinden het daarom belangrijk dat je voordat je voor een Cobberdog kiest, eerlijk kijkt naar hoeveel tijd je daadwerkelijk met je hond kunt doorbrengen.Het sleutelwoord is daarom wat ons betreft: samen.Een Cobberdog wil graag bij je zijn en onderdeel zijn van jouw dagelijks leven. Samen wandelen, spelen, trainen en nieuwe dingen ontdekken zijn natuurlijk mooie momenten. Zeker in het eerste begin is samenzijn belangrijk om elkaar te leren kennen. En samen zijn betekent ook dat je hond gewoon bij je in de woonkamer ligt terwijl jij een boek leest, aan het werk bent of met iets anders bezig bent.Je hoeft je hond niet voortdurend te entertainen. Ook rust neem je samen. Een pup moet leren ontspannen en voldoende slaap en rust krijgen, maar ook volwassen honden zijn graag bij je, ook in rustige momenten. Ook als ze goed alleen kunnen zijn, zijn ze het liefste bij je. Juist als je veel samen bent, is het belangrijk dat deze hond dus ook leert dat er niet altijd iets hoeft te gebeuren.Wij vinden het mooi wanneer een pup leert om zijn rust gewoon midden in het gezinsleven te pakken. Daar zijn wij zelf ook bewust mee bezig in de socialisatie. In de laatste weken van Ted haar vorige nest stond er bij ons een grote mand midden in de keuken. De pups hoefden toen niet meer in een bench of apart hok om te slapen. Ze zochten zelf de mand op en vielen daar samen in slaap, midden in de drukte. Grappig genoeg ging dat eigenlijk vanzelf. Ze leerden dat ze veilig zijn en dat ze ook kunnen rusten en slapen terwijl het gezin gewoon doorgaat. Wel zo ontspannen.Als baasje moet je die rust soms wel actief helpen creëren. Ook daar ben je in het begin dus tijd aan kwijt. Na spelen en ontdekken kan het bijvoorbeeld tijd zijn voor een plasje en daarna rust. Je leert de signalen van je pup herkennen en vermindert de prikkels wanneer dat nodig is: speeltjes even weg, zelf wat rustiger aan doen en je pup de gelegenheid geven om te slapen. Zeker met kinderen is het belangrijk om hier vooraf afspraken over te maken. Als de pup rust, laten we hem ook echt met rust.Een andere tip die wij, maar ook eigenaren van onze eerdere pups, als heel waardevol hebben ervaren, is rust meenemen tijdens een wandeling. Je kunt samen op pad, de wereld ontdekken en nieuwe ervaringen opdoen. Maar wanneer de wandeling voor een jonge pup lang genoeg is geweest, kun je hem in een draagzak meenemen. Zo hoeft hij niet door te lopen wanneer hij eigenlijk moe wordt. Hij kan rustig om zich heen kijken, indrukken verwerken en valt soms zelfs tijdens de wandeling in slaap. Op die manier ontdek je samen de wereld, zonder dat je pup zichzelf steeds verder over zijn grenzen heen hoeft te bewegen.Hoeveel beweging en uitdaging een hond nodig heeft, verschilt natuurlijk per leeftijd en per individu. Ook binnen één nest zien we verschillen. De vier jongens uit Ted haar eerste nest laten dat mooi zien. Guus is enthousiast en leergierig en geniet duidelijk van samen werken en leren. Sammy is van nature wat rustiger en past zich gemakkelijk aan. Boris Beer is sociaal, nieuwsgierig en enthousiast en lijkt qua karakter sterk op zijn moeder Teddy. Lou is wat gevoeliger en heeft in spannende situaties soms wat meer ondersteuning en vertrouwen nodig. Deze verschillen laten mooi zien dat je niet alleen een Cobberdog krijgt, maar vooral een individuele hond met zijn eigen karakter die je eerst goed moet leren kennen en begrijpen.Een Australian Cobberdog past daarom bij mensen die bereid zijn veel samen met hun hond te zijn, die het leuk vinden om samen te ontdekken en te leren, maar die ook begrijpen dat niets doen óók samen kan zijn.De investering zit voor ons dus vooral in tijd, nabijheid en aandacht. Je hoeft je hond niet de hele dag bezig te houden. Je moet er vooral graag bij hem willen zijn.Hij wil namelijk ook heel graag bij jou zijn... 🤎

Een Cobberdog wil graag bij je zijn. Juist omdat dit ras zo sterk op de mens gericht is, vinden wij het belangrijk dat toekomstige eigenaren goed nadenken over hoeveel alleen zijn er in het dagelijks leven van jouw hond zal zijn.Natuurlijk moet een pup ook leren om af en toe alleen te zijn. Dat hoort bij het leven. Maar alleen zijn is iets wat je stap voor stap opbouwt. Je begint klein en geeft je pup de kans om te leren dat jij ook weer terugkomt en dat hij zich veilig kan voelen wanneer je even niet in dezelfde ruimte bent.Wij vinden het daarom belangrijk dat je vóór je een pup in huis haalt, eerlijk naar je eigen dagelijks leven kijkt. Hoe ziet een gewone werkdag eruit? Hoeveel uur zou je hond alleen zijn? Kun je hem meenemen? Is er iemand thuis? Of is er een mogelijkheid voor opvang of gezelschap wanneer jij langere tijd weg bent?We verwachten niet dat je 24 uur per dag bij je hond bent. Een hond mag best leren om alleen te zijn. Maar een Cobberdog is naar onze mening niet de meest passende keuze wanneer hij structureel een groot deel van de dag alleen thuis moet blijven. Als je kiest voor een hond die zo graag bij jou wil zijn, vinden wij het ook belangrijk dat je hem die nabijheid kunt bieden.Ook hierin zien we bij de pups uit Ted haar eerste nest verschillen. Eigenlijk is het voor geen van de pups een probleem om alleen thuis te zijn. Sammy kan bijvoorbeeld goed alleen zijn en is thuis ook gemakkelijk ontspannen. Dat is fijn om te zien, maar het betekent niet dat iedere Australian Cobberdog hetzelfde is. Het karakter van de individuele hond, de opvoeding en de manier waarop alleen zijn wordt opgebouwd spelen allemaal een rol.Het doel is wat ons betreft dan ook niet om een hond te leren zo lang mogelijk alleen te kunnen zijn. Het doel is dat je hond zich veilig en ontspannen kan voelen wanneer hij even alleen is als dat nodig is, terwijl hij daarnaast vooral een hond mag zijn die veel en graag bij zijn mensen is. Want dat hebben ze het allerliefste en gunnen wij hen ook.

Ja, een Cobberdog is doorgaans heel fijn om mee te trainen, maar het is geen hond die zichzelf opvoedt of alles gelijk begrijpt.Cobberdogs zijn intelligente honden die graag met hun mensen samenwerken. Ze willen je graag begrijpen en vinden het vaak leuk om samen iets te leren. Dat maakt trainen ontzettend leuk. Maar intelligentie betekent natuurlijk niet dat een hond vanzelf alles begrijpt of altijd doet wat je vraagt.Daarbij is een Cobberdog gevoelig. Rustige, duidelijke en consequente begeleiding past daarom beter bij deze honden dan harde correcties of veel druk. Een goede relatie en vertrouwen vormen voor ons de basis van de opvoeding én van de training.Als eigenaar investeer je dus niet alleen tijd in het aanleren van commando's. Je leert je hond kennen, leert zijn signalen lezen, stelt duidelijke grenzen en helpt hem begrijpen welk gedrag je van hem verwacht. Daar hoort geduld bij. Zeker wanneer de puberteit begint. Dan worden ze zelfstandiger, ontdekken hun eigen interesses en testen soms hun grenzen. Je roept je hond en hij heeft je prima gehoord... maar vindt wat er aan de andere kant van het veld gebeurt toch echt interessanter. Bananen in de oren dus. 😉Dat is de fase waarin Ted haar zoontjes nu zitten. We kunnen daarom nog niet echt duidelijk iets zeggen hoe trainbaar deze jongens als volwassen honden uiteindelijk zullen zijn. Als pup deden ze het allemaal goed, maar we zien inmiddels wel duidelijke verschillen in hun manier van leren en samenwerken. Guus is bijvoorbeeld enthousiast en leergierig en vindt het heerlijk om samen met zijn eigenaar bezig te zijn. Lou is gevoeliger en heeft in spannende situaties soms wat meer ondersteuning en vertrouwen nodig. Dat zijn geen goede of slechte eigenschappen. Het zijn eigenschappen die je als eigenaar moet leren herkennen en waar je je begeleiding op afstemt. En beide jongens hebben fantastische gezinnen getroffen die goed aansluiten bij wat zij nodig hebben. En dat is voor ons waar het om draait: niet dat iedere hond hetzelfde is, maar dat je je hond leert kennen en hem de begeleiding geeft die bij hem past.Je hoeft de opvoeding en training bovendien niet allemaal zelf te kunnen. Een goede, deskundige trainer raden wij al onze gezinnen aan en is een absolute must. Wij kennen het ras, de ouderdieren, de stambomen en de eigenschappen die we binnen onze lijnen zien. Daartegenover staat een ervaren trainer die jouw hond daadwerkelijk ziet en met jullie meekijkt in de dagelijkse praktijk. Dat is van onschatbare waarde! Ook wij laten ons nog steeds en heel graag adviseren door mensen die hiervoor hebben gestudeerd en vanuit hun vakgebied veel ervaring hebben met honden. Wij zien onze rol vooral als onderdeel van een netwerk rondom jullie hond: wij zijn er voor vragen over zijn achtergrond en afkomst, terwijl een goede trainer of andere deskundige jullie in de dagelijkse praktijk kan begeleiden.Het korte antwoord is: een Cobberdog opvoeden hoeft niet moeilijk te zijn, maar vraagt wel tijd, geduld, duidelijkheid en de bereidheid om samen te blijven leren.

Een van de aantrekkelijke eigenschappen van de Australian Cobberdog is de vacht die doorgaans weinig tot niet verhaart. Ook onze honden hebben een niet-verharende vacht. Dat klinkt misschien als weinig werk, maar eigenlijk is het tegenovergestelde waar: deze vacht vraagt behoorlijk wat onderhoud.De haren vallen namelijk niet zomaar uit. Ze blijven als het ware in de vacht zitten totdat je ze eruit kamt. Zonder regelmatig borstelen kunnen daardoor gemakkelijk klitten en uiteindelijk vervilting ontstaan. Een Cobberdog vraagt daarom tijd en aandacht voor borstelen, kammen en regelmatig trimmen. Dat is iets om goed over na te denken voordat je voor dit ras kiest. De mooie, zachte vacht krijg je er niet zomaar bij; je moet bereid zijn om hem goed te onderhouden.De vier jongens uit Ted haar eerste nest hebben inmiddels allemaal een mooie, niet-verharende vacht ontwikkeld. En alle vier hebben ze de prachtige, dieprode kleur die we ook bij Ted en Nacho zien. Nacho is daarin nog iets dieper van kleur dan Ted. De kleur kan in de loop van de tijd nog veranderen of lichter worden, maar op dit moment zijn ze stuk voor stuk prachtig dieprood. Ze zijn nog geen jaar oud en hun vacht en kleur zijn dus nog volop in ontwikkeling. We blijven dit uiteraard volgen, samen met hun eigenaren.Meer over de verzorging en het onderhouden van de Cobberdog-vacht lees je op onze pagina over de nadelen van het ras Australian Cobberdog.Ook over allergieën willen we eerlijk zijn. Een Australian Cobberdog is zelf ook niet allergievrij en geen enkele hond kan volledig hypoallergeen worden genoemd. Mensen kunnen bovendien verschillend reageren op een hond. Heb je zelf een honden- of harenallergie? Dan adviseren wij altijd om vóór de aanschaf uitgebreid tijd door te brengen met honden met een vergelijkbaar vachttype. Zo kun je zelf ervaren hoe je reageert. Meer hierover lees je bij onze veelgestelde vragen over hypoallergeniteit.Tegelijkertijd kunnen ook Cobberdogs zelf gevoelig zijn voor allergieën. Bij ons eerste nest hebben de eigenaren tot nu toe geen signalen of meldingen van allergieën bij de vier jongens met ons gedeeld. Ook in de eerdere familie zijn ons op dit moment geen aanwijzingen voor allergieproblematiek bekend. Dat is positief, maar het blijft belangrijk om daar geen garanties aan te verbinden.